Ścieżki orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wyznacza ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 913 t.j.), dalej u.r.o.n., oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r poz. 857 t.j.).
Orzeczenie o niepełnosprawności potwierdza, że osoba, wobec której wydano to orzeczenie ma trwałe lub czasowe ograniczenia wynikające z jej stanu zdrowia. Orzeczenie pozwala uzyskać dostęp do wielu form wsparcia i ulg, które są kluczowe w polepszeniu codziennego funkcjonowania osób z niepełnosprawnościami.
Orzecznictwo do różnych celów
W art. 3 ust. 1 u.r.o.n wyróżniono trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki. Zakres przysługujących uprawnień najczęściej różni się w zależności od przyznanego stopnia niepełnosprawności.
Nie ma żadnych przeciwwskazań, by emeryt ubiegał się o wydanie orzeczenia, jeśli istnieją ku temu obiektywne powody. O niepełnosprawności w I instancji orzekają powiatowe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności (PZON), zaś w II instancji - odwoławczej - wojewódzkie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności (WZON).
Powiatowe/miejskie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności wydają orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności oraz o wskazaniach do ulg i uprawnień.
Przy orzekaniu o stopniu niepełnosprawności zespoły orzecznicze biorą pod uwagę:
- zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się wnioskodawca oraz inne dokumenty mogące wpływać na ustalenie stopnia niepełnosprawności;
- ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza – przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby;
- wiek, płeć, wykształcenie, zawód i posiadane kwalifikacje wnioskodawcy;
- możliwość całkowitego lub częściowego przywrócenia zdolności do wykonywania dotychczasowego lub innego zatrudnienia poprzez leczenie, rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe;
- ograniczenia występujące w samodzielnej egzystencji i uczestnictwie w życiu społecznym;
- możliwość poprawy funkcjonowania wnioskodawcy w samodzielnej egzystencji oraz w pełnieniu ról społecznych – poprzez leczenie, rehabilitację, zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, środki techniczne, usługi opiekuńcze lub inne działania.
Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień
Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień wydaje się osobie, która ukończyła 16 rok życia i posiada jedno z następujących orzeczeń:
1) ważne orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) o:
a) całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
b) niezdolności do samodzielnej egzystencji,
c) całkowitej niezdolności do pracy,
d) częściowej niezdolności do pracy oraz celowości przekwalifikowania;
2) ważne orzeczenie organu rentowego (Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Obrony Narodowej), wydane przed 1 stycznia 1998 r. o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów;
3) ważne orzeczenie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, wydane przed 1 stycznia 1998 r.
W postępowaniu o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych ważnych orzeczeń powyższych organów rentowych. Natomiast zawarte w orzeczeniu wskazania lekarz ustala stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie bezpośredniego badania osoby zainteresowanej. Orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień wydaje się do czasu upływu ważności orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy.
W postępowaniu o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień uczestniczy wyłącznie lekarz – członek powiatowego/miejskiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Ponieważ orzeczenie to wydawane jest w oparciu o inną prawomocną i ostateczną decyzję administracyjną, to od tego rodzaju orzeczenia nie przysługuje wnioskodawcy odwołanie. Orzeczenie jest ostateczne i niezaskarżalne.
Korzyści z posiadania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dla seniora/emeryta
Do przykładowych korzyści wynikających z posiadania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności można zaliczyć:
- ulgi w komunikacji (np. miejskiej, kolejowej);
- ulgi w opłatach paszportowych;
- ulgę rehabilitacyjną, która umożliwia odliczenie określonych wydatków (np. na leki, zabiegi rehabilitacyjne);
- refundację sprzętu i środków pielęgnacyjnych;
- kartę parkingową (wydawana osobom, które posiadają umiarkowany lub znaczny stopień niepełnosprawności)
Ponadto osoby z orzeczonym stopniem niepełnosprawności mogą ubiegać się o wydanie decyzji o ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia, która stanowi podstawę do ubiegania się o świadczenie wspierające.
Dofinansowanie z PFRON-u na pracującego emeryta
Pracodawcy, którzy spełniają określone kryteria, mogą uzyskać dofinansowanie wynagrodzenia pracującego emeryta z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). W przypadku osób, które nabyły już prawo do świadczenia emerytalnego, miesięczne dofinansowanie wynagrodzenia przysługuje tylko na tych pracowników, którzy mają orzeczoną niepełnosprawność w stopniu znacznym. W 2025 r. dofinansowanie całego etatu wynosi 2 760 zł, dla pracowników ze znacznym stopniem niepełnosprawności. W przypadku osób z orzeczonymi chorobami psychicznymi, upośledzeniem umysłowym, całościowymi zaburzeniami rozwojowymi, epilepsją oraz niewidomych, kwota ta ulega zwiększeniu o 1 380 zł.
Autor: Sebastian Woroniak, Redaktor WERBEO